poetry is music with words.....

Rock Tribe

2011-03-23T05:03:00.000-07:00

Scrolling my tits on the rock
I'm begging your music to stop
Soloeing our brains
are we not?

I guess there's no grip on this rock...
friction, just friction, knock...knock

Your body, your mind, your drive
crazy rock climber this is your tribe

Lacing up your rock shoes
you ain't listening
just singing your blues
soloeing our brains
are we not?

I guess no such trip has to stop

Rest just rest on the rest...

Your body, your mind, your drive
crazy rock climber this is your tribe

2009-11-17T23:27:00.000-08:00

La Habana

2009-07-12T15:19:00.000-07:00

Πρώτο ταξίδι στον Ατλαντικό
ξένες οι βάρδιες και ο ύπνος σε μεγάλα μαξιλάρια
Και τ' απογεύματα
κανείς δε μου πε πως έχουνε τη γεύση της αυγής.

Κανείς δε μου πε πόσο φως
δικό του έχει αυτός ο δρόμος
και πόσο μοιάζουν τα σοκάκια του
στην κούφια την Αθήνα.

Στα μύχια μπαίνει το κατράμι της ζωής
και ψιθυρίζει...
άλλοτε θέλει να χορέψετε
κι άλλοτε σε γκρεμίζει.
Και τα καράβια πουθενα.

Θαρρείς μπατάρισε ο καιρός
κι αφήνει το λιμάνι άδειο
μ'ολο του το μαβί το φως
κι απέναντι δέκα μονάχα πίθηκοι
να προσκυνάνε ξένες διαδρομές.

Και οι λαμπάδες...οι λαμπάδες
σφίγγουν κι εδώ
του πάθους τον αρμό
κι εμείς κοιτάμε εκεί ψηλά
τον ουρανό που παίζει
με τη μπόρα, την ώρα, τη φόρα....
της μπόρας τη φορά....

Milonga pour combien ?

2009-05-13T02:00:00.000-07:00

(Ευχαριστώ πολύ την tango που με ενέπνευσε κι έγραψα αυτό το ποίημα...Της το αφιερώνω.)

Μes humeurs vandalisent mes choix
Mes choix vandalisent mes humeurs
ce tango sans cessation n' est pas que pour deux ...

La dopamine qui me draine en me paralysant
la seule logique paraplégique dans ce paralogisme

La veille je poussais mon corps
et mon corps me poussait
ce tango sans cessation n' est pas pour deux ...

Αλσχάιμερ

2009-05-10T23:48:00.000-07:00

(Από τη συμμετοχή μου λογοτεχνικό διαγωνισμό Μενεξέδες εφήμερη ομορφιά, Εκδόσεις Κηφισιά)

Θαρρώ πως χειμωνιάζει....
Ή μήπως τώρα μπαίνει η άνοιξη;
Κρύο τ' αγέρι αυτό της λησμονιάς
Άλλοτε με ρωτά
κι άλλοτε με διχάζει.
Τα βλέφαρα κλείνω σ' αυτό τον ήλιο
που είτε έρχεται είτε φεύγει δεν ξυπνώ.

Φορούν καπέλα
Σκορπισμένα πέταλα
Τα πρόσωπα όλα της ζωής μου.
Κι εγώ που μια ανάμνηση ζητώ να μου χαρίσω
Δύο στίχους απ' τα τραγούδια που αγάπησα
Να μου σιγοψιθυρίσω
Δεν θυμάμαι.

Θαρρώ μονάχα στον κήπο ετούτο ηρεμώ,
στους μενεξέδες.
Άγνωστος ή δικός μου αν είναι
Δε ρωτώ.

Να βλέπω χρώματα να κυνηγούν τους τοίχους
και να μετρώ τους χτύπους της καρδιάς μου
και της ανάσας μου τον ήχο
εδώ μπορώ.
Κι έτσι πως είμαι ζωντανή
Μπορώ εδώ να το θυμάμαι.

Dark Cast

2009-05-08T06:40:00.000-07:00

Surreal losses enter my mind
like music.
Derailed light
on a dark cast...
So many breaths
almost wasted
almost mine,
bark to survive.
Tears cirle my spine
tearing off paths
like destiny....

Άργησες

2009-02-25T08:51:00.001-08:00

Άργησες
Γι’ αυτό σκέπασα
Με την κουβέρτα σου
Το βάρος μου…
Κι αυτό έγινε πιο κρύο.

Bonne Nuit

2009-02-12T00:58:00.000-08:00

Passé minuit
Pas une heure de punitions, donc.
Mon visiteur m’ attendait.
Calme, je l’ intéressais plus.
Fidèle à mes humeurs nus
Il voulait rien dire.

Passé minuit
Pas une heure gentille, donc.
On se connaissait d’ ailleurs.
Mais, sans larmes je le voyais plus.
Je sentais sa presence
Mais cela ne voulait rien dire
Pas cette nuit.

Παγετώνας στα 3.800

2009-01-15T23:03:00.000-08:00

Ι.
Μη με κοιτάς ενοχικά
Δε θα σου πω πως κρυώνω.

Μονάχα πως για μας ειν’ αργά.
Αργά για κέφια θολά…
Αργά γιατί είμαστε ήδη ψηλά
Και απ’ τις πρόβες
τα λόγια μας γίναν δειλά…
Και οι νόμοι εδώ- το ξέραμε-
γραφτήκαν πριν χιόνια πολλά…
Θαμμένοι θα μείνουν σε νυφικά μυστικά…
Μαζί με όσα δε μου είπες
Κάποια σκόρπια βραδιά….

ΙΙ.
Τατουάζ έχει γίν’ η ανάσα
στα στήθη μου…
και τ’ αεροπλάνα περνούνε τόσο κοντά. Καταλαβαίνω, το θέλαμε τόσον καιρό, μα τώρα δεν ξέρω πού να κρυφτώ.
Μαζί σου δε θυμώνω
που η φωνή μας τελείωσε.
Εξάλλου, αυτά τα όρια είναι ζεστά.
Και θα δεθούμε σε λίγο
και με κάτι σχοινιά.

Αυτά βουνά σαν πανιά νοερά
πιστά θα φυλούν τις ώρες μας,
θα υφαίνουν φτερά…

ΙΙΙ.
Πίστευα πως ο πάγος
που φυλά την κορυφή
δε θα’ ναι γκρίζος
και δε θα καίει τα μάτια μας σα λαβα
και πως ο ήλιος μας δε θα’ ναι ανήμπορος…
Μα εδώ ψηλά ο πάγος σαπίζει σαν οίδημα,
Αθέατες πτυχές αιώνων
Μ’ υγρή στάχτη γεμίζει.

Κι όλα αυτά που θες και δε θες, τρίζουν, γλιστρούν σε crevasses σκοτεινές κι ο αέρας που καπνίζουμε λίγος. Να συνεχίσουμε…;
ΙV.
Μα η κορυφή δε σου απαντά.
Αιρετικά χαίρεται μια πυρκαγιά.
Λιτά δεν υποφέρεται…
Κι όσα εμπρός της λησμονείς,
θα πιείς στην αύρα της,
πιστός στη ώρα εκείνη της σιωπής μιας ξεχασμένης ηδονής.
Στο φως του ήλιου μην πενθείς τις καρμικές ανάσες μιας δειλής αυγής.
Θα πορευτείς μοναχικά,
ρηχά,
για να κυλήσεις….
Ασχημάτιστες λέξεις
στην ερημιά θα βρεις
κι εκεί μην τις αφήσεις…

V.
Μ’ αν μόνος συνεχίσεις, μόνο αν τολμάς…
Είναι τόσο κρύο που φοβάται κι ο πόνος.
Και η προσευχή, μονάχα αυτή,
Μπορεί να σε σώσει…
Τις στιγμές πυρπολώντας μ’ αλήθειες…
Κι εκείνους ακόμα που άλλοτε
Και το σκοτάδι του ύπνου σκιαζόταν
Μπορεί να λυτρώσει.
Άυλους μας κάνει ικέτες της σωτηρίας.

Εδώ ψηλά, πιο ψηλά αν κοιτάξεις
Το χιόνι, ο ήλιος κι οι αιθέρες
Λάμπουν σαν ένα.
Κλείνεις τα μάτια
Και σε ζεσταίνει η θαλπωρή του φωτός….

Μη με κοιτάς κυνικά,
Δε θα σου πω πως με θαμπώνει…
ν’ αγαπήσω την ομορφιά…
δε φοβάμαι.

sunny fragments

2008-08-04T23:45:00.000-07:00

All those awaiting for the next draw
may start shaking off their immaculate pebbles...
we ain't gonna need any joints of past gravity
for we are gonna walk down there
to reach the waves...,free....

Impaired Voices

2008-06-06T09:26:00.001-07:00

Mute bedtime stories
Run in families
Thicker than liquor…

They have all played truant
At mealtimes
Gushing unfinished suppers of shame
On frozen floors…

Unuttered verbs of guilt
Crashing on impaired voices
Rushing to hide behind hermetically fastened
Doors…

He who enjoys receiving bliss from agony
Spilling sighs over into undefended hearts
Through unspoken dim passages
Is not to blame more that those
Who get addicted to blue moors….

But, continue, shall I not…
My critique will not be helpful
For I fail to sympathize with
Domesticated Cinderellas
Making helpless empathetic choices….

Roses Sauvages-Aγρια Τριαντάφυλλα

2008-04-08T21:49:00.000-07:00

Θάρρος και δύναμη μην είναι δυο ραβδιά
που ενάντια θα μπορούσαν να γυρίσουν
σε κείνον για κακό που τα δουλεύει;

Βέβαια κάθε ερώτηση, μπορεί ένα παιχνίδι να ’ναι.
Και κάθε ίσως παιχνίδι να ’ναι ερώτηση.

Αργότερα πικράθηκα…κι αυτό
η δύναμη ήταν και το θάρρος μου
μα κι η αδυναμία μου μαζί.

Οι αναμνήσεις μας να χάνονται δεν πρέπει.
Μα στη ζωή οι εφήμερες αρέσουν γεύσεις…

Πάλι αγριέψαν τα τριαντάφυλλά μου…

******

Est-ce que la force et le courage sont comme deux bâtons
Qui peuvent se retourner contre celui qui les utilize mal?

Chaque question peut devenir un jeu.
Chaque jeu, une question.

Je pleurerai plus tard....c’ est mon courage, ma force
mais aussi, ma faiblesse.

Il faut graver nos mémoires,
mais la vie se goûte à l’ appetit de tous les jours...

Mes roses sont redevenues sauvages....

Ψηφιακή Αποξένωση

2008-03-16T04:15:00.000-07:00

(βραβεύτηκε στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης και Φωτογραφίας "Άνθρωποι της Πόλης", Δήμος Ευόσμου, Μάρτιος 2008)

Ένα ακόμη βράδυ στην πόλη
Θρομβωμένο
με εικόνες και θερμά τζάμια…
αποψιλωμένο απ’ τα πάθη
κι εσύ στο άλλο pc
σκεπασμένος με ριχτάρια φυγής
να μην ξέρω που πλέεις….
Ψάχνω να χαρίσω στα μάτια μου
κάτι φρεσκότερο
απ’τις εφαπτόμενες οθόνες
που μας βαραίνουν,
να γλιτώσω απ’
τις μύγες που καρτερικά στέλνεις
προς το μέρος μου…
Άλλες αχτίδες φωτός
Να μην χαθούν ανάμεσά μας
Σαν λαχανιασμένα αποδημητικά πουλιά…
Xειρουργικές οι ματιές σου,
Το ξέρω πως δεν το θες…μα…
μακελεύουν τις ικεσίες μου…

Lachesis

2007-12-19T22:11:00.000-08:00

Aχνίζει βροχή κι έλατο
Το χώμα που με σκεπάζει.
Σπρώχνει το φως μες’ απ’ τις μπούκλες μου
Και ζαλίζομαι.
Σβήνει την πάχνη στα μάγουλά μου,
Χορεύει στις κορφές
απ’ τις λιπόθυμες ρώγες μου.
Μετάξι στις ρυτίδες της στιγμής…
Πηλός θα γίνω ή έλος;

Παγετώνας στα 3.800 (απόσπασμα)

2007-12-02T10:42:00.000-08:00

Πίστευα πως ο πάγος
που φυλά την κορυφή
δε θα’ ναι γκρίζος
και δε θα καίει τα μάτια μας σα λαβα
και πως ο ήλιος μας δε θα’ ναι ανήμπορος…

Μα εδώ ψηλά ο πάγος σαπίζει σαν οίδημα,
Αθέατες πτυχές αιώνων
Μ’ υγρή στάχτη γεμίζει.

Κι όλα αυτά που θες και δε θες,
τρίζουν, γλιστρούν σε crevasses σκοτεινές
κι ο αέρας που καπνίζουμε λίγος.
Να συνεχίσουμε…;

Χριστίνα Πασχάλη
(δημοσιεύτηκε και στο τεύχος Ιουνίου 2007 "Συμπαντικές Διαδρομές")

Τελευταία Παράσταση

2007-11-07T08:42:00.001-08:00

Αυτή η κουρτίνα είναι για ν’ ανοίγει τη σιωπή…
Πάψε πια να κρύβεσαι πίσω της.
Πρόκειται για το ίδιο έργο
και φαίνεται πως γνωρίζεις το ρόλο μονάχα εσύ.
Έτσι όμως κλαίω λιγότερο
Κι αργούμε περισσότερο.
Ψάξε και κάτι για να σκεπαστείς.
Θα χιονίζει, λένε,
Στην τελευταία παράσταση.

Quand nous sommes reveillés

2007-10-27T10:53:00.000-07:00

Quand nous sommes reveillés par hasard,
les portes étaient lourdes,
l’ air sévère et triste.
Pour un instant on a compris
qu’ on n’ était pas coupables.
On pourrait même reprendre ce café,
mais on a couru.

Quand tu a glissé ton regard sur mon matin,
mes jambes paralysaient dans les rues,
l’ air était souple et doux.
Pour un instant j’ ai cru
que je n’ étais pas seule.
Je pourrais t’ imaginer dans un de ces bistros.
Mais, je n' osais pas savoir...j’ai couru.

Quand nous sommes rencontrés,
Tu ne m’ a pas parlé de cette énergie en moi.
Tu l’ a laissé couler, presque au hasard
parmi nos dialogues violés.
T’ étais jaloux de cet instant.
Je pourrais te dire que c’ était toi qui m’ avait fait danser dans la rue.
Mais, tu as couru.

En apesanteur

2007-09-17T03:01:00.000-07:00

Pas d’ algues noires
Sur notre plage…
Pas d’ oiseaux sinistres

Et aucune vague
N’ a pu glisser
Entre nos silhouettes
Ni fatiguées, ni impatientes….

J’ ai ramassé un seul coquillage brisé.
Je ne veux pas qu’ il retouche l’ eau.
Qui sait si il peut encore rentrer en mer
Puisqu il s’ enfonce
Comme une pierre
Dans des profondeurs vertes,
Comme une mouette dans la clepsydre du ciel…

Reflective Borders

2007-09-11T00:50:00.001-07:00

('Reflecive Borders' was published in the Fall 2007 Issue of 'Boyne Berries' magazine in Ireland)

We cleaned up our expectations
and stripped away every garment of the ‘self’.
It took us forever to pack.
Then, we rode for days and nights,
went past Trivia and worshipped Diana,
left back every slight haziness of want.

We are now standing naked,
bowing towards the pool of Matuta.
No algae, no foam, no waves, no moss
no parts floating.
Yet, I cannot see you next to me.
I am solely facing the mere reflections of my undressed shape
soaking.

It seems that
a few dark drops of doubt
Were enough to colour borders in the water.

And I do not dare to ask,
Libera, what you can see…
for it’ s late
for it’ ll soon be too dim for us to care
about the strange reflections of a pool.
We rode for days and nights to get here,
Mixing our fate
And it’s too late to ride back.

2006-12-23T00:41:00.000-08:00

(Ο πίνακας είναι του Bekzinski και η ιδέα του φίλου μου του keada)

Οργή

2006-12-22T07:11:00.000-08:00

Φουσκωμένοι βολβοί καρφώνουν το χώμα.
Μανιασμένα αίτια γκρεμίζουν τη μνήμη…
Κι η σοφία στάζει ακόμα
από ένα γλυμμένο κρανίο με κλεμμένο στόμα.

Χαρτιά τα κορμιά,
υπαίτια για την υποταγή στο λευκό πυρετό.
Όλα τα λούκια στάζουν κρύο θυμό.

(Το ποίημα μου αυτό δημοσιεύτηκε και στο τεύχος Δεκεμβρίου 2006 του περιοδικού "Συμπαντικές Διαδρομές")

Στη φιάλη των ουσιών

2006-11-10T01:17:00.000-08:00

"Κι οι αεραγωγοί με παρακολουθούν.
Δυσκολεύουν τα πράγματα.
Εδώ, εκεί, αλλού, παντού.
Καρό μνησίκακοι υπερφίαλοι αισθητήρες
ενός μεταλλικού καλοκαιριού
ζητούν, παγιδεύουν και φυσούν.

Κi οι άλλοι ξαναβάζουν το λοστό,
αναμοχλεύουν τα βήματα.
Ριγώ, βανδαλίζω….
απιστώντας με μνηστήρες
ενός φθαρμένου σκαλοπατιού.

Και η αδρεναλίνη με βυθίζει κι άλλο στη φιάλη.
Ευτυχώς απ' έξω είναι ζωγραφισμένη,
γελαστή
μια άλλη.

Χριστίνα Πασχάλη
(το ποίημα αυτό έχει δημοσιευτεί και στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού "Συμπαντικές Διαδρομές"-Δεκέμβριος 2006)

Kάποια όνειρά μου

2006-10-15T23:42:00.000-07:00

Kάποια όνειρά μου κυλούν από σένα.
Συγνώμη που ξέχασα
πως δε μας κάνει καλό να στο πω.
Σταγόνες είναι και δε λιμνάζουν στο σώμα.
Ανάσες που με κρατούν ζωντανή στο κενό.

Κάποια όνειρά μου απιστούν κολλημένα στα τζάμια σου
Συγνώμη που έκλεψα
από μια άλλη στιγμή το σκοπό.
Θαμώνες είναι που δε συχνάζουν,
σε κώμα.
Κυκλώνες και μιλούν σ’ ένα μονάχα φτερό.

Κάποια όνειρά μου επιζούν ξεχασμένα στο δώμα σου.
Συγνώμη που σ’ έχασα κι ακόμα μιλώ.
Φυσαλίδες είναι που δεν ποτίζουν το χώμα.
Ανάσες που δε μ’ αφήνουν σωστά να πνιγώ.

(Από τη συλλογή μου "Ανάγλυφες Λέξεις", Εκδόσεις Μαλλιάρη)

Στην Άμμο…

2006-10-14T00:43:00.000-07:00

Ήτανε βράδυ ή πρωί εκείνα τ' αλμυρά φιλιά;
Θυμάμαι μόνο πως κοιτούσαν με λαχτάρα το Αιγαίο.
Αφρός λήθης, ιώδης, άχρωμος, μέθης αφρός
τα έχει όλα καταπιεί.
Δύο κηλίδες μονάχα κουλουριασμένες στα βότσαλα
λεκιάζουν την τρεμουλιαστή σιωπή.
Οσφρίζομαι ακόμη την παρθενική υγρασία
του αγέρα μας
πλάι στη γερμένη καρίνα.
Κ' οι λεπτομέρειες….ακυβέρνητες
μπλεγμένα ξεβρασμένα κλαδιά
μπλεγμένα στην άμμο της πρωτόγνωρης σύγχυσης,
πλυμένα απ' τ΄αυγουστιάτικα μελτέμια της αυταπάτης.
Τραυματισμένα όστρακα η μνήμη μου,
Αραδιασμένα δίχως λογική σειρά
σ' άβατους βράχους.
Προδομένοι παλιάτσοι ήτανε κι εκείνα τ' αλμυρά φιλιά.

Χριστίνα Πασχάλη

Dancing Against Crime

2006-09-26T12:57:00.000-07:00

(Το ποίημα αυτο το έγραψα και το χορογράφησα ειδικά για την παράσταση κατά της εγκληματικότητας που δώθηκε στο Κίεβο τον Μαιο του 2006 στα πλαίσια ενός διαπολιτισμικού φεστιβάλ. Τελικά η τεχνική contact improvisation που επέλεξα έβγαλε πολύ συναίσθημα από τους χορευτές και με συγκίνησε απίστευτα. Ευχαριστώ ακόμα μια φορά τα παιδιά της ομάδας "Ίρις" που άνοιξαν την ψυχή τους στο ποίημα μου και πάντρεψαν τις λέξεις με κινήσεις, συναισθήματα και άγγιγμα.)

Puzzling, sizzling, mixing pain
No one is to be left alone
Where flies the rain.
We’ re all in this together. Together?
Holding love knives with our lobbies…
On the “darkest of days”
On a child that prays
With our maddening tools
We can lure the beast
Every sick passion feast.

Flickering, fidgeting, exploding crane
they dare seize the blame
when others play it sane.
They ‘re all alone forever. For ever?
Forming deathly rites with their phobies….
On the “blackest of nights”
On a child that cries
With their creative looks
They cannot hide from the beast
Only kill it…at least.

Burning stabbing shooting rain
No one is to be left alone
Where cries the pain
We’ re all in this together. Together.
Holding love flashlights with our bodies.
On the furthest of lands
On a perplexing morning that slithery lands
Massaging forever.
With our dancing tingling tools
We can cure the pain
Every feeling sign again.

Madness

2006-08-28T08:23:00.000-07:00

Μadness

Κάθε ψεύτικο βράδυ
Σαν καλά σκοτεινιάσει
Το βλέμμα σου καίει, πληγωμένο, και λέει
«στον άλλο κόσμο πατάει το ένα μου πόδι…»

Μήπως ο διάβολος που είδες
σε πήρε
Εκείνο το βράδυ που πάλευες
με τη σιωπή
κι έφερε στη θέση σου δικό του τέκνο
που σου μοιάζει απόλυτα κάθε αυγή;

Μήπως ο διάβολος,
αν δε σε πήρε,
εκείνη τη νύχτα που δεν έβλεπες
το φως
μέσα σου έκατσε,
φύσηξε πνοή και σ’ έκανε
άθλιο πλάσμα ψυχεδελικό
ολόδικό του πια παιδί;

Ή μήπως ήρθε και κλείστηκε
μες την ψυχή σου τη ζοφερή
κι αυτός που υποφέρει
πιο πολύ και το ξέρει
είσ’ εσύ που δε θα νιώσεις
Ποτέ
τη σιωπή…

Λίγο

2006-08-24T06:25:00.000-07:00

Το σαπούνι
που ζήτησα
λίγο.
Οι αλήθειες πληθαίνουν.
Κύλησέ με
δε θα προλάβω
να φύγω.

Εμμονές

2006-08-23T05:18:00.000-07:00

(Από τη συλλογή μου "Ανάγλυφες Λέξεις"-Εκδόσεις Μαλλιάρη)

Τεμαχίζοντας είδωλα φειδωλά
κατακόκκινες κούκλες μαγεμένες
ξεσπούν σε γέλια τρελά.
Στα εξισωμένα κομμάτια
που σε έδαφος σκάρτο βροντούν
απαγορεύεται πια να καιροφυλακτούν.

Οι εμμονές δεν πρέπει να προκαλούν πανικό.
Αφορμές επαφής είναι μονάχα
με κοινό ύποπτο πυρετό.
Στολίδια λαθών
που έχουν εσπευσμένα ταφεί,
τηγμένα σε μια πραγματικότητα ελάχιστα ορατή.

Οι εμμονές δεν πρέπει να προκαλούν πανικό,
μα μια πολύτιμη ασυλία
μ’ εμποδίζει λογικά να σκεφτώ.

Dyslexia

2006-07-23T08:33:00.000-07:00

Δυσλεξία

Λοιπόν, ήθελα…
Ξυπόλυτη μια φεγγαράδα
Στο ιώδιο της γραφής
Ποιος είπε πως δεν ήθελα;

Μυστικά της βροχής
γραμμικά πλεγμένα,
όνειρα της σιωπής,
να φυλώ με τις λέξεις
στων πρωινών μου την απέραντη θλίψη
ποιος είπε πως δεν ήθελα;

Γραφήματα να ξετυλίξω
Από ένα κόσμο φανταστικό, ανυπόμονο
Κι ανίκανο να σταματήσει
το αφύσικο κρυφτό
Να ξεφύγω ήθελα..

Μα μονάχα
στων ματιών τη ζεστή καταιγίδα
να μιλώ…
στο χρώμα της φωνής
κυματιστά δίχως λογική
να κυλώ
ήξερα.

Ντόπινγκ

2006-07-22T03:29:00.000-07:00

Μονάχό πούπουλο στους ανέμους
Ο ύμνος μου
Αιωρείται στη διαπασών στο μυαλό μου
Μα σε μένα Δε φτάνει
Όσο κι αν η ένταση
Τον κόσμο τρελάνει

Κάθε μου παρένδυτη νίκη
Ένας μικρός θάνατος
Έτσι ηδονικά
Για να γελά
Ο μόνος εξ’ ορισμού αθάνατος.

Μα δεν υπάρχουν προθέσεις
Μόνο βασανιστικές υποθέσεις
Ούτε γεγονότα
Μόνο ερμηνείες
Δαφνοστεφανωμένων ονείρων βουβές συρτές κηδείες.

Στη σκλαβιά της φθοράς το σώμα αλαλάζει
Αφιέρωμα στο βωμό της ελευθερίας
Μια αυτοκρατορία συναισθημάτων που παρακμάζει.
Καθώς πασχίζεις να φουχτώσεις τη σκιά του παρόντος.

Στο κενό σπάνε όλα τα ερωτηματικά πλεύσης
Στο τίποτα χάνονται ερωτικά μαραθώνια πλέγματα.
Βουβές νευρικές συσπάσεις
Γεννούν νεκρά κύματα.

Όσες φορές κι αν πουληθώ
Ποτέ Δε θα σ’ αγοράσω…
Μονάχα σα μεμβράνη θα δοθώ.

Η νίκη αυτή, τιμή δεν έχει
Τιμή δεν έχει τούτη η ηδονή
Μόνο τίμημα.

Λεκτικός Βιασμός

2006-07-04T00:17:00.000-07:00

Λεκτικός Βιασμός

Η φωνή σου μου κροταλίζει τη σκέψη.
Ψάχνω αποθέματα σιωπής στην αναπνοή σου,
Μ’ ακούω μονάχα τη συντριβή μου
Να σου προσφέρει ακόμη μια πρόσκαιρη τέρψη.
Ψάχνω αποθέματα σιγής στα σπλάχνα μου
Μ’ αντικρίζω μονάχα τη ληστεμένη μου γαλήνη.

Μαύρες οι ηδονές της φασιστικής διαταραχής σου.
Λευκές οι εμμονές του γλωσσικού σου εξοπλισμού
Πάλλονται και αστράφτουν
Σε μια άδεια σελήνη.
Μαύρες σαν την άβυσσο
Οι πληγές που σκάβουν στην ακούσια υπομονή μου
Τη μεθυσμένη απ’ τον ίλιγγο της παραφροσύνης.

Xειμώνας στο νησί

2006-07-03T08:32:00.000-07:00

Xειμώνας στο νησί

Έρχεται πάλι αυτό το τραγούδι
Που τα γυαλιά μου θολώνει…
Γυαλιά σκοτάδια να μη βλέπουν τα μάτια μου
Δάκρια στα αλμυρά τζάμια
Να μη βλέπω τα χάλια τους.

Μέρες με ήλιο
Πως γίνονται θολές
Μέρες γαλάζιες
Πως γίνονται γκρίζες…

Έρχεται πάλι αυτό το τραγούδι
Μια ακόμη ψυχή μέσα μου να σκοτώσει
Με πνίγει ο λίγος κόσμος στο λιμάνι
Που Δε θα μπορέσει ποτέ να με σώσει.

Μέρες δικές μου
Πως γίνονται ξένες;
Μέρες γεμάτες,
Πώς τις αδειάζω;

Έρχεται πάλι αυτό το τραγούδι
Που πασχίζει να βγει στο χαρτί
Σ’ άδειο ποτήρι, σε ξένο κρεβάτι
Σε λάγνο μανιακό φιλί…

Μέρες αγάπης πως τις διώχνω;
Με τραβά μια σχιζοειδής συμφωνία με τον Άδη
Στον πάτο μιας θάλασσας με κύκνους και νούφαρα.

Έρχεται πάλι αυτό το τραγούδι
Που σκορπίζει τα δάκρυα
Που μάζευα….
Μόνο αίμα μου’ χει μείνει
Να κεράσω το θεριό
Που κάθε μέρα περνά
Να πιεί και να γκρεμίσει.
Αφού μόνο στα συντρίμμια
Ξεκουράζεται.

Και μέρες ξένες
τις κάνω δικές μου…
Βάζω άγνωστα τραγούδια στη διαπασών
Να μην ακούω το δικό μου
Να μην ακούω το μυαλό μου…

Ποίηση

2006-07-03T02:52:00.000-07:00

Ποίηση

Όταν ο χρόνος δειλιάζει
Διχάζει την ώρα
Και γδύνεται.
Σ’ ενός απόηχου στίχου
Την άδικη απόλυτη λύση
Διευρύνεται…
Εκεί που μ’ έχουν
Της ενοχής τα νεύματα
Αφήσει από καιρό
Τη δίεση ν’ αποζητώ,
σε λαμπερά βράδια
Της ψυχής μου να συναντώ
Την άτιτλη μεταποίηση.

Είναι αυτές τις φορές
Που η ψυχή μου δειλά
Αγγίζει μια άδηλη μύηση.
Θα περάσουν τα χρόνια αργά
Γι’ αυτή την άβολη θεραπεία
Σισύφεια λάθη
Κι αλήθειες χαμένες
Απενοχοποίηση ψάχνουν
Σ’ αυτή την ατέρμονη κύηση.

Είναι αυτές τις στιγμές
Που η ψυχή μου, δειλά
Αγγίζει
Την ποίηση…