Dark Cast

Surreal losses enter my mind
like music.
Derailed light
on a dark cast...
So many breaths
almost wasted
almost mine,
bark to survive.
Tears cirle my spine
tearing off paths
like destiny....

Άργησες

Άργησες
Γι’ αυτό σκέπασα
Με την κουβέρτα σου
Το βάρος μου…
Κι αυτό έγινε πιο κρύο.

Bonne Nuit

Passé minuit
Pas une heure de punitions, donc.
Mon visiteur m’ attendait.
Calme, je l’ intéressais plus.
Fidèle à mes humeurs nus
Il voulait rien dire.


Passé minuit
Pas une heure gentille, donc.
On se connaissait d’ ailleurs.
Mais, sans larmes je le voyais plus.
Je sentais sa presence
Mais cela ne voulait rien dire
Pas cette nuit.

Παγετώνας στα 3.800

Ι.
Μη με κοιτάς ενοχικά
Δε θα σου πω πως κρυώνω.

Μονάχα πως για μας ειν’ αργά.
Αργά για κέφια θολά…
Αργά γιατί είμαστε ήδη ψηλά
Και απ’ τις πρόβες
τα λόγια μας γίναν δειλά…
Και οι νόμοι εδώ- το ξέραμε-
γραφτήκαν πριν χιόνια πολλά…
Θαμμένοι θα μείνουν σε νυφικά μυστικά…
Μαζί με όσα δε μου είπες
Κάποια σκόρπια βραδιά….

ΙΙ.
Τατουάζ έχει γίν’ η ανάσα
στα στήθη μου…
και τ’ αεροπλάνα περνούνε τόσο κοντά. Καταλαβαίνω, το θέλαμε τόσον καιρό, μα τώρα δεν ξέρω πού να κρυφτώ.
Μαζί σου δε θυμώνω
που η φωνή μας τελείωσε.
Εξάλλου, αυτά τα όρια είναι ζεστά.
Και θα δεθούμε σε λίγο
και με κάτι σχοινιά.

Αυτά βουνά σαν πανιά νοερά
πιστά θα φυλούν τις ώρες μας,
θα υφαίνουν φτερά…

ΙΙΙ.
Πίστευα πως ο πάγος
που φυλά την κορυφή
δε θα’ ναι γκρίζος
και δε θα καίει τα μάτια μας σα λαβα
και πως ο ήλιος μας δε θα’ ναι ανήμπορος…
Μα εδώ ψηλά ο πάγος σαπίζει σαν οίδημα,
Αθέατες πτυχές αιώνων
Μ’ υγρή στάχτη γεμίζει.

Κι όλα αυτά που θες και δε θες, τρίζουν, γλιστρούν σε crevasses σκοτεινές κι ο αέρας που καπνίζουμε λίγος. Να συνεχίσουμε…;
ΙV.
Μα η κορυφή δε σου απαντά.
Αιρετικά χαίρεται μια πυρκαγιά.
Λιτά δεν υποφέρεται…
Κι όσα εμπρός της λησμονείς,
θα πιείς στην αύρα της,
πιστός στη ώρα εκείνη της σιωπής μιας ξεχασμένης ηδονής.
Στο φως του ήλιου μην πενθείς τις καρμικές ανάσες μιας δειλής αυγής.
Θα πορευτείς μοναχικά,
ρηχά,
για να κυλήσεις….
Ασχημάτιστες λέξεις
στην ερημιά θα βρεις
κι εκεί μην τις αφήσεις…

V.
Μ’ αν μόνος συνεχίσεις, μόνο αν τολμάς…
Είναι τόσο κρύο που φοβάται κι ο πόνος.
Και η προσευχή, μονάχα αυτή,
Μπορεί να σε σώσει…
Τις στιγμές πυρπολώντας μ’ αλήθειες…
Κι εκείνους ακόμα που άλλοτε
Και το σκοτάδι του ύπνου σκιαζόταν
Μπορεί να λυτρώσει.
Άυλους μας κάνει ικέτες της σωτηρίας.

Εδώ ψηλά, πιο ψηλά αν κοιτάξεις
Το χιόνι, ο ήλιος κι οι αιθέρες
Λάμπουν σαν ένα.
Κλείνεις τα μάτια
Και σε ζεσταίνει η θαλπωρή του φωτός….

Μη με κοιτάς κυνικά,
Δε θα σου πω πως με θαμπώνει…
ν’ αγαπήσω την ομορφιά…
δε φοβάμαι.

sunny fragments

All those awaiting for the next draw
may start shaking off their immaculate pebbles...
we ain't gonna need any joints of past gravity
for we are gonna walk down there
to reach the waves...,free....

Impaired Voices

Mute bedtime stories
Run in families
Thicker than liquor…

They have all played truant
At mealtimes
Gushing unfinished suppers of shame
On frozen floors…

Unuttered verbs of guilt
Crashing on impaired voices
Rushing to hide behind hermetically fastened
Doors…

He who enjoys receiving bliss from agony
Spilling sighs over into undefended hearts
Through unspoken dim passages
Is not to blame more that those
Who get addicted to blue moors….

But, continue, shall I not…
My critique will not be helpful
For I fail to sympathize with
Domesticated Cinderellas
Making helpless empathetic choices….

Roses Sauvages-Aγρια Τριαντάφυλλα

Θάρρος και δύναμη μην είναι δυο ραβδιά
που ενάντια θα μπορούσαν να γυρίσουν
σε κείνον για κακό που τα δουλεύει;

Βέβαια κάθε ερώτηση, μπορεί ένα παιχνίδι να ’ναι.
Και κάθε ίσως παιχνίδι να ’ναι ερώτηση.

Αργότερα πικράθηκα…κι αυτό
η δύναμη ήταν και το θάρρος μου
μα κι η αδυναμία μου μαζί.

Οι αναμνήσεις μας να χάνονται δεν πρέπει.
Μα στη ζωή οι εφήμερες αρέσουν γεύσεις…

Πάλι αγριέψαν τα τριαντάφυλλά μου…

******

Est-ce que la force et le courage sont comme deux bâtons
Qui peuvent se retourner contre celui qui les utilize mal?

Chaque question peut devenir un jeu.
Chaque jeu, une question.

Je pleurerai plus tard....c’ est mon courage, ma force
mais aussi, ma faiblesse.

Il faut graver nos mémoires,
mais la vie se goûte à l’ appetit de tous les jours...

Mes roses sont redevenues sauvages....

Ψηφιακή Αποξένωση

(βραβεύτηκε στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης και Φωτογραφίας "Άνθρωποι της Πόλης", Δήμος Ευόσμου, Μάρτιος 2008)

Ένα ακόμη βράδυ στην πόλη
Θρομβωμένο
με εικόνες και θερμά τζάμια…
αποψιλωμένο απ’ τα πάθη
κι εσύ στο άλλο pc
σκεπασμένος με ριχτάρια φυγής
να μην ξέρω που πλέεις….
Ψάχνω να χαρίσω στα μάτια μου
κάτι φρεσκότερο
απ’τις εφαπτόμενες οθόνες
που μας βαραίνουν,
να γλιτώσω απ’
τις μύγες που καρτερικά στέλνεις
προς το μέρος μου…
Άλλες αχτίδες φωτός
Να μην χαθούν ανάμεσά μας
Σαν λαχανιασμένα αποδημητικά πουλιά…
Xειρουργικές οι ματιές σου,
Το ξέρω πως δεν το θες…μα…
μακελεύουν τις ικεσίες μου…

Lachesis

Aχνίζει βροχή κι έλατο
Το χώμα που με σκεπάζει.
Σπρώχνει το φως μες’ απ’ τις μπούκλες μου
Και ζαλίζομαι.
Σβήνει την πάχνη στα μάγουλά μου,
Χορεύει στις κορφές
απ’ τις λιπόθυμες ρώγες μου.
Μετάξι στις ρυτίδες της στιγμής…
Πηλός θα γίνω ή έλος;

Παγετώνας στα 3.800 (απόσπασμα)

Πίστευα πως ο πάγος
που φυλά την κορυφή
δε θα’ ναι γκρίζος
και δε θα καίει τα μάτια μας σα λαβα
και πως ο ήλιος μας δε θα’ ναι ανήμπορος…

Μα εδώ ψηλά ο πάγος σαπίζει σαν οίδημα,
Αθέατες πτυχές αιώνων
Μ’ υγρή στάχτη γεμίζει.

Κι όλα αυτά που θες και δε θες,
τρίζουν, γλιστρούν σε crevasses σκοτεινές
κι ο αέρας που καπνίζουμε λίγος.
Να συνεχίσουμε…;

Χριστίνα Πασχάλη
(δημοσιεύτηκε και στο τεύχος Ιουνίου 2007 "Συμπαντικές Διαδρομές")

Τελευταία Παράσταση

Αυτή η κουρτίνα είναι για ν’ ανοίγει τη σιωπή…
Πάψε πια να κρύβεσαι πίσω της.
Πρόκειται για το ίδιο έργο
και φαίνεται πως γνωρίζεις το ρόλο μονάχα εσύ.
Έτσι όμως κλαίω λιγότερο
Κι αργούμε περισσότερο.
Ψάξε και κάτι για να σκεπαστείς.
Θα χιονίζει, λένε,
Στην τελευταία παράσταση.

Quand nous sommes reveillés

Quand nous sommes reveillés par hasard,
les portes étaient lourdes,
l’ air sévère et triste.
Pour un instant on a compris
qu’ on n’ était pas coupables.
On pourrait même reprendre ce café,
mais on a couru.

Quand tu a glissé ton regard sur mon matin,
mes jambes paralysaient dans les rues,
l’ air était souple et doux.
Pour un instant j’ ai cru
que je n’ étais pas seule.
Je pourrais t’ imaginer dans un de ces bistros.
Mais, je n' osais pas savoir...j’ai couru.

Quand nous sommes rencontrés,
Tu ne m’ a pas parlé de cette énergie en moi.
Tu l’ a laissé couler, presque au hasard
parmi nos dialogues violés.
T’ étais jaloux de cet instant.
Je pourrais te dire que c’ était toi qui m’ avait fait danser dans la rue.
Mais, tu as couru.

En apesanteur

Pas d’ algues noires
Sur notre plage…
Pas d’ oiseaux sinistres

Et aucune vague
N’ a pu glisser
Entre nos silhouettes
Ni fatiguées, ni impatientes….

J’ ai ramassé un seul coquillage brisé.
Je ne veux pas qu’ il retouche l’ eau.
Qui sait si il peut encore rentrer en mer
Puisqu il s’ enfonce
Comme une pierre
Dans des profondeurs vertes,
Comme une mouette dans la clepsydre du ciel…

Reflective Borders

('Reflecive Borders' was published in the Fall 2007 Issue of 'Boyne Berries' magazine in Ireland)

We cleaned up our expectations
and stripped away every garment of the ‘self’.
It took us forever to pack.
Then, we rode for days and nights,
went past Trivia and worshipped Diana,
left back every slight haziness of want.

We are now standing naked,
bowing towards the pool of Matuta.
No algae, no foam, no waves, no moss
no parts floating.
Yet, I cannot see you next to me.
I am solely facing the mere reflections of my undressed shape
soaking.

It seems that
a few dark drops of doubt
Were enough to colour borders in the water.

And I do not dare to ask,
Libera, what you can see…
for it’ s late
for it’ ll soon be too dim for us to care
about the strange reflections of a pool.
We rode for days and nights to get here,
Mixing our fate
And it’s too late to ride back.

(Ο πίνακας είναι του Bekzinski και η ιδέα του φίλου μου του keada)

Οργή

Φουσκωμένοι βολβοί καρφώνουν το χώμα.
Μανιασμένα αίτια γκρεμίζουν τη μνήμη…
Κι η σοφία στάζει ακόμα
από ένα γλυμμένο κρανίο με κλεμμένο στόμα.

Χαρτιά τα κορμιά,
υπαίτια για την υποταγή στο λευκό πυρετό.
Όλα τα λούκια στάζουν κρύο θυμό.

(Το ποίημα μου αυτό δημοσιεύτηκε και στο τεύχος Δεκεμβρίου 2006 του περιοδικού "Συμπαντικές Διαδρομές")

Στη φιάλη των ουσιών

"Κι οι αεραγωγοί με παρακολουθούν.
Δυσκολεύουν τα πράγματα.
Εδώ, εκεί, αλλού, παντού.
Καρό μνησίκακοι υπερφίαλοι αισθητήρες
ενός μεταλλικού καλοκαιριού
ζητούν, παγιδεύουν και φυσούν.

Κi οι άλλοι ξαναβάζουν το λοστό,
αναμοχλεύουν τα βήματα.
Ριγώ, βανδαλίζω….
απιστώντας με μνηστήρες
ενός φθαρμένου σκαλοπατιού.

Και η αδρεναλίνη με βυθίζει κι άλλο στη φιάλη.
Ευτυχώς απ' έξω είναι ζωγραφισμένη,
γελαστή
μια άλλη.

Χριστίνα Πασχάλη
(το ποίημα αυτό έχει δημοσιευτεί και στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού "Συμπαντικές Διαδρομές"-Δεκέμβριος 2006)

Kάποια όνειρά μου

Kάποια όνειρά μου κυλούν από σένα.
Συγνώμη που ξέχασα
πως δε μας κάνει καλό να στο πω.
Σταγόνες είναι και δε λιμνάζουν στο σώμα.
Ανάσες που με κρατούν ζωντανή στο κενό.

Κάποια όνειρά μου απιστούν κολλημένα στα τζάμια σου
Συγνώμη που έκλεψα
από μια άλλη στιγμή το σκοπό.
Θαμώνες είναι που δε συχνάζουν,
σε κώμα.
Κυκλώνες και μιλούν σ’ ένα μονάχα φτερό.

Κάποια όνειρά μου επιζούν ξεχασμένα στο δώμα σου.
Συγνώμη που σ’ έχασα κι ακόμα μιλώ.
Φυσαλίδες είναι που δεν ποτίζουν το χώμα.
Ανάσες που δε μ’ αφήνουν σωστά να πνιγώ.

(Από τη συλλογή μου "Ανάγλυφες Λέξεις", Εκδόσεις Μαλλιάρη)

Στην Άμμο…

Ήτανε βράδυ ή πρωί εκείνα τ' αλμυρά φιλιά;
Θυμάμαι μόνο πως κοιτούσαν με λαχτάρα το Αιγαίο.
Αφρός λήθης, ιώδης, άχρωμος, μέθης αφρός
τα έχει όλα καταπιεί.
Δύο κηλίδες μονάχα κουλουριασμένες στα βότσαλα
λεκιάζουν την τρεμουλιαστή σιωπή.
Οσφρίζομαι ακόμη την παρθενική υγρασία
του αγέρα μας
πλάι στη γερμένη καρίνα.
Κ' οι λεπτομέρειες….ακυβέρνητες
μπλεγμένα ξεβρασμένα κλαδιά
μπλεγμένα στην άμμο της πρωτόγνωρης σύγχυσης,
πλυμένα απ' τ΄αυγουστιάτικα μελτέμια της αυταπάτης.
Τραυματισμένα όστρακα η μνήμη μου,
Αραδιασμένα δίχως λογική σειρά
σ' άβατους βράχους.
Προδομένοι παλιάτσοι ήτανε κι εκείνα τ' αλμυρά φιλιά.

Χριστίνα Πασχάλη

Dancing Against Crime

(Το ποίημα αυτο το έγραψα και το χορογράφησα ειδικά για την παράσταση κατά της εγκληματικότητας που δώθηκε στο Κίεβο τον Μαιο του 2006 στα πλαίσια ενός διαπολιτισμικού φεστιβάλ. Τελικά η τεχνική contact improvisation που επέλεξα έβγαλε πολύ συναίσθημα από τους χορευτές και με συγκίνησε απίστευτα. Ευχαριστώ ακόμα μια φορά τα παιδιά της ομάδας "Ίρις" που άνοιξαν την ψυχή τους στο ποίημα μου και πάντρεψαν τις λέξεις με κινήσεις, συναισθήματα και άγγιγμα.)

Puzzling, sizzling, mixing pain
No one is to be left alone
Where flies the rain.
We’ re all in this together. Together?
Holding love knives with our lobbies…
On the “darkest of days”
On a child that prays
With our maddening tools
We can lure the beast
Every sick passion feast.

Flickering, fidgeting, exploding crane
they dare seize the blame
when others play it sane.
They ‘re all alone forever. For ever?
Forming deathly rites with their phobies….
On the “blackest of nights”
On a child that cries
With their creative looks
They cannot hide from the beast
Only kill it…at least.

Burning stabbing shooting rain
No one is to be left alone
Where cries the pain
We’ re all in this together. Together.
Holding love flashlights with our bodies.
On the furthest of lands
On a perplexing morning that slithery lands
Massaging forever.
With our dancing tingling tools
We can cure the pain
Every feeling sign again.