La Habana

Πρώτο ταξίδι στον Ατλαντικό
ξένες οι βάρδιες και ο ύπνος σε μεγάλα μαξιλάρια
Και τ' απογεύματα
κανείς δε μου πε πως έχουνε τη γεύση της αυγής.

Κανείς δε μου πε πόσο φως
δικό του έχει αυτός ο δρόμος
και πόσο μοιάζουν τα σοκάκια του
στην κούφια την Αθήνα.

Στα μύχια μπαίνει το κατράμι της ζωής
και ψιθυρίζει...
άλλοτε θέλει να χορέψετε
κι άλλοτε σε γκρεμίζει.
Και τα καράβια πουθενα.

Θαρρείς μπατάρισε ο καιρός
κι αφήνει το λιμάνι άδειο
μ'ολο του το μαβί το φως
κι απέναντι δέκα μονάχα πίθηκοι
να προσκυνάνε ξένες διαδρομές.

Και οι λαμπάδες...οι λαμπάδες
σφίγγουν κι εδώ
του πάθους τον αρμό
κι εμείς κοιτάμε εκεί ψηλά
τον ουρανό που παίζει
με τη μπόρα, την ώρα, τη φόρα....
της μπόρας τη φορά....

Milonga pour combien ?

(Ευχαριστώ πολύ την tango που με ενέπνευσε κι έγραψα αυτό το ποίημα...Της το αφιερώνω.)


Μes humeurs vandalisent mes choix
Mes choix vandalisent mes humeurs
ce tango sans cessation n' est pas que pour deux ...

La dopamine qui me draine en me paralysant
la seule logique paraplégique dans ce paralogisme

La veille je poussais mon corps
et mon corps me poussait
ce tango sans cessation n' est pas pour deux ...

Αλσχάιμερ

(Από τη συμμετοχή μου λογοτεχνικό διαγωνισμό Μενεξέδες εφήμερη ομορφιά, Εκδόσεις Κηφισιά)

Θαρρώ πως χειμωνιάζει....
Ή μήπως τώρα μπαίνει η άνοιξη;
Κρύο τ' αγέρι αυτό της λησμονιάς
Άλλοτε με ρωτά
κι άλλοτε με διχάζει.
Τα βλέφαρα κλείνω σ' αυτό τον ήλιο
που είτε έρχεται είτε φεύγει δεν ξυπνώ.

Φορούν καπέλα
Σκορπισμένα πέταλα
Τα πρόσωπα όλα της ζωής μου.
Κι εγώ που μια ανάμνηση ζητώ να μου χαρίσω
Δύο στίχους απ' τα τραγούδια που αγάπησα
Να μου σιγοψιθυρίσω
Δεν θυμάμαι.

Θαρρώ μονάχα στον κήπο ετούτο ηρεμώ,
στους μενεξέδες.
Άγνωστος ή δικός μου αν είναι
Δε ρωτώ.

Να βλέπω χρώματα να κυνηγούν τους τοίχους
και να μετρώ τους χτύπους της καρδιάς μου
και της ανάσας μου τον ήχο
εδώ μπορώ.
Κι έτσι πως είμαι ζωντανή
Μπορώ εδώ να το θυμάμαι.

Dark Cast

Surreal losses enter my mind
like music.
Derailed light
on a dark cast...
So many breaths
almost wasted
almost mine,
bark to survive.
Tears cirle my spine
tearing off paths
like destiny....

Άργησες

Άργησες
Γι’ αυτό σκέπασα
Με την κουβέρτα σου
Το βάρος μου…
Κι αυτό έγινε πιο κρύο.

Bonne Nuit

Passé minuit
Pas une heure de punitions, donc.
Mon visiteur m’ attendait.
Calme, je l’ intéressais plus.
Fidèle à mes humeurs nus
Il voulait rien dire.


Passé minuit
Pas une heure gentille, donc.
On se connaissait d’ ailleurs.
Mais, sans larmes je le voyais plus.
Je sentais sa presence
Mais cela ne voulait rien dire
Pas cette nuit.